Open brief van tandarts Bosma

Open brief aan mijn patiënten

Op vrijdagmiddag 29 september 2017 ben ik met de fiets gevallen.
Ik dacht: ”er is een peesje gescheurd”. Niets was minder waar, het bleek een breuk te zijn.
Ik kon kiezen tussen opereren en door middel van een plaatje de boel vastzetten of niet opereren. Bij een operatie zou ik eerder kunnen gaan mobiliseren, dus de keuze was niet moeilijk.

Op 10 oktober ben ik geopereerd, en het was geen plaatje, maar ik werd wakker met een pen met zes schroeven in mijn arm.
Bij elke controle bij de traumachirurgen kwam ik iets meer te weten over de feitelijke breuk.
Nu is het een gecompliceerde breuk met kapselschade, beperkte mobiliteit en pijn.
De breuk is “goed” genezen, maar ik kan mijn arm nog maar beperkt bewegen en ook de pijn blijft. Voor verder onderzoek is een MRI nodig.
Om een MRI te maken zouden eerst de pen en schroeven verwijderd moeten worden. Nu is het wachten op het moment waarop mijn bot sterk genoeg is om dit aan te kunnen.

Ondertussen hoop ik binnenkort een second opinion te krijgen in een heel ander ziekenhuis. Ze zeggen dat geduld een schone zaak is, maar ik vind het nu wel erg lang duren zonder dat je vooruitzicht hebt wanneer je weer mag gaan werken, ik word er soms moedeloos van.

Helaas is op zaterdagochtend 24 februari jl. mijn partner overleden.
Dan stort je wereld in.
Nu weet ik het even niet meer.

Ik hoop dat jullie nog wat geduld kunnen opbrengen en mij de kans geven om rustig te genezen.

Dankbaar ben ik dan ook voor de inzet van al het personeel en de waarnemende tandartsen die alles flexibel en soepel laten verlopen en hun best doen het ongemak voor jullie zo klein mogelijk te laten zijn.

Met vriendelijke groet,

Ellen Bosma